மழை பெய்து ஓய்ந்த

மாலை ஒன்றின் மடியில்

ஒரு நனைந்த கவிதையின்

வரிகளாய் சொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது

முற்றுப்பெறாததொரு மெளனம் என்

உதடுகளில் மட்டும்- எனக்கு

சற்றும் சம்மதமற்ற

இந்த மெளனத்தை

சன்னமாகவோ சத்தமாகவோ

சண்டையிட்டோ கூட

உடைத்துவிட முடியும்தான்-எனினும்

உடைக்கப் பிடிக்கவில்லை

உடைந்த மனதிற்கு-எதையும்

உரைக்கப் பிடிக்கவில்லை

உறைந்த உள்ளத்திற்கு!

உறைநிலையில் நீரை

உளிகொண்டு உடைக்கலாம்!

உருகிய தண்ணீரை…..

கொப்புளிக்கும் வெந்நீரை…..

மெளனம் பிணி

என்பதை நான்

உணர்ந்தே இருக்கிறேன்;

மெளனம் வலி

என்பதையும்….

எவருடனும் பகிர முடியாத

துக்கத்தின் சாரல் என்னை

எரித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தும்

துடைத்தெறிய முடியாத வேதனை!

தீவில் இருப்பதும்

தீவாக இருப்பதும்

வெவ்வேறென்பதின் அர்த்தம்

வெம்மையாய்ப் புரிந்தாலும்

வெளிவர முடியாத

வெந்தழல் வேக்காட்டில்!

மாறிய உலகத்தின்

மாற்றம் புரியாமல்

மனம் மட்டும்

வினவிக் கொண்டேயிருக்கிறது

சரியும் தவறும்

வெவ்வேறா! ஒன்றேதானா என!

என்னைச் சுற்றி

என்னதான் நடக்கிறது?

வாசல் யாது?

வழிதான் யாது?

இதுவும் கடந்து போகுமோ?

இல்லை………..

என்னைக் கவர்ந்து போகுமோ!

இறைவா! என் இறைவா!

ஒயாத அலைகள்;
முடியாத பயணங்கள்;
உடையாத சருகுகள்மேல்
ஊமை கொலுசுகள்;
உற்றுக் கேளுங்கள்!
சத்தத்தினிடையில் கேட்பது
சத்தமாக இருக்கலாம்;
சங்கீதமாகவும் இருக்கலாம்;
சில நேரங்களில்
என் மெளனமாகவும்....

காற்று புயல் காற்று;
கல் படும் தருணம்;
கலங்கலாய் அடுத்த நொடி;
கண்ணாடி நான் - எனினும்
காற்றோடு என் பயணம்.
சிதறுண்டு போனாலும்
சில்கள் ஒவ்வொன்றிலும்
நூறாய், ஆயிரமாய்,
லட்சம் கோடிகளாய்
நான் இருந்தேன்!
நான் இருக்கிறேன்!
நான் இருப்பேன்!
சூறாவளிகள் நீள்வதில்லை;
சூழ்ச்சிகள் நிலைப்பதில்லை;
வீழ்ந்தே போனாலும்
மீள்வதே வாழ்க்கை;
மீண்டு வருவேன்!
மீண்டும் எழுவேன்!
நான் கண்ணாடி...
உடைத்தாலும், உடைந்தாலும்!

மெளனத்தை மொழிபெயர்ப்பதும்

மெளனத்தைக் கடைப்பிடிப்பதும்

மெளனத்தை மெளனமாக

ஏற்றுக் கொள்வதும்

மெளனத்தை விடவும் 

கடினமானவை என்பதை

மெளனமான பொழுதுகள்

உணர்ந்தே இருக்கின்றன

உறைந்த மெளனத்தை

மெளனமாகச் சுமந்துகொண்டு

மெளனம் கலையாத

மெளன சாட்சியாய்

மெளனச் சாலையில்

மெளனமாய் பயணிக்கும்போதும்!

காற்றால் கடலலையால்

கார்முகிலால் கதிரொளியால்

என்றேனும் மொழிபெயர்க்க

முடிந்திருக்கிறதா என்ன

ஒரு காட்டுப் பூவின் காதலை?

சில்லென்ற ஒரு பேச்சு

சில்லிட வைக்கும் ஒரு மெளனம்

ஊஞ்சலாடும் தருணங்களில்

உடன் ஆடிக்கொண்டிருப்பது

தனிமையாக இருக்கலாம்

கனவுகளாக இருக்கலாம்

சில நேரங்களில்

கவிதையாகக் கூட இருக்கலாம்!

விழித்திருந்த இரவெல்லாம்

விடாமல் தொடர்ந்ததொரு

குயிலின் குரல்.

விழித்திருக்கும் இப்போதும்!

இருட்டில் தேட

விருப்பம் இல்லை.

இசைக்கு முகம்

தேவையா என்ன?

அன்பை அன்பென்றுணர்வதற்கு

ஆயிரம் வார்த்தைகள்

தேவையற்றுப் போவது போல்,

குயிலின் குரலுக்கும்

அகராதியின் அவசியம் வீண்!

.

பகலில் பார்த்த

குயில் போல

இருளில் கேட்கும்

குயிலும் பேரழகு

எனும் போது

உறங்காத உள்ளத்துடன்

உரக்க வாதிடுவதை விட,

உடன் வரும் குயிலுடன்

இரவைக் கடப்பது உன்னதம்!